ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ

Παρακολουθώ τον "Εξάντα" του Γιώργου Αυγερόπουλου στη ΝΕΤ. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι σοβαροί δημοσιογράφοι φεύγουν από τα ιδιωτικά κανάλια.

Το ΔΝΤ πρωτοπήγε στη χώρα το 1984. Από τότε και μέχρι σήμερα η χώρα αύξησε εντυπωσιακά τους ρυθμούς ανάπτυξης της με αποτέλεσμα να εμφανίζει εξαιρετικούς δείκτες οικονομίας και σχεδόν μηδενική ανεργία. Σε αυτή τη χώρα των 14.000.000 κατοίκων όμως ο πλούτος είναι συγκεντρωμένος στα χέρια 10-12 οικογενειών. Καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι ζουν και τρέφονται από τα σκουπίδια. Έφηβοι στους σκουπιδότοπους σπάνε τσιμεντένιες κολώνες για να βγάλουν το σίδερο και να το πουλήσουν. Άνθρωποι ψάχνουν τα σκουπίδια και κοιτάζοντας το φακό λένε ότι είναι ευχαριστημένοι που βρίσκουν κάτι για να χορτάσουν.
Όσοι δεν έχουν το προνόμιο να ζουν στις πλούσιες περιοχές με τις πολυτελείς κατοικίες στις οποίες μπαίνουν με ανοιγόμενες μπάρες και κωδικούς, όσοι δε δουλεύουν στα ψηλά γυάλινα κτήρια και όσοι δεν μπορούν να κάνουν βόλτα στα λαμπερά εμπορικά κέντρα, ζουν σε άθλιες συνθήκες. Τα μισά παιδιά κάτω των 5 ετών είναι υποσιτισμένα. Ο παιδίατρος που μιλούσε (άραγε είναι τώρα άνεργος?) με θλίψη είπε ότι τα υποσιτισμένα παιδιά που έρχονται στο νοσοκομείο πρακτικά έχουν χαμένο το παιχνίδι του μέλλοντος τους. Καταλήγουν με διανοητική υστέρηση λόγω του χρόνιου υποσιτισμού και όταν μεγαλώσουν με το μυαλό ενός παιδιού 4ης Δημοτικού θα παντρευτούν μία όμοια τους και θα κάνουν ίδια υποσιτισμένα παιδιά. Με τον τρόπο αυτό διαιωνίζεται ο κύκλος της φτώχειας, της αμάθειας και της απάθειας.Ποιος λοιπόν θα επαναστατήσει για τις συνθήκες ζωής?
Χαρακτηριστικά είπε μια μάνα "Η κυβέρνηση στέλνει ανθρώπους να ζυγίσουν τα παιδιά αλλά ποτέ δε στέλνουν αυτά που πρέπει να φάνε τα παιδιά".
Το 90% της καλλιεργήσιμης γης ανήκει στο 10%. Το καουτσούκ που παράγεται φεύγει κατευθείαν για την Goodyear, οι μπανάνες για την Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία όπως και ο καφές. Δεν καλλιεργείται τίποτε δηλαδή από αυτά που μπορούν να θρέψουν το λαό που λιμοκτονεί αλλά μόνο ό,τι μπορεί να εξαχθεί στις χώρες που ζητάνε.

ΚΑΝΕ ΑΛΜΑ ...

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

ΧΑΡΜΑ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΚΑΙ ΑΚΟΗΣ

Una musica brutal - Gotan Project

Η ταινία λεγόταν Take the Lead
Λήψη από 4 διαφορετικές κάμερες

ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ

The Tourist

Ταινία του 2010 με τους  Angelina Jolie, Johnny Depp σε σκηνοθεσία του  Florian Henckel von Donnersmarck, σκηνοθέτη της ταινίας "Οι ζωές των Άλλων".

Η ταινία αποτελεί remake της γαλλικής του 2005 Anthony Zimmer με τους Sophie Marceau και Yvan Attal.
Έχουν στερέψει από ιδέες οι νόες του Χόλλυγουντ και καταφεύγουν στην Ευρώπη και την Ασία για να επιβιώνουν. Κάπως έτσι πήραν μια θαυμάσια ταινία σαν το σουηδικό  "Άσε το Κακό να μπει" (Let The Right One In) και το μετάτρεψαν σε μια αμερικανική αηδία.

Αποφάσισα να δω το έργο μια Παρασκευή, μετά από μια κοπιαστική εβδομάδα, για να βυθιστώ στην ελαφρότητα και να καθαρίσω το σκληρό δίσκο. Ιδανικό έργο για τέτοιες καταστάσεις!
Έργο για αίθουσες multiplex με άνετα βουλιαχτά καθίσματα, μεγαλύτερη της μεγάλης οθόνης οθόνη και απρόσκοπτη θέα στο πανί. Τέλειο! Τι με νοιάζει εμένα που οι κριτικοί το έθαψαν? Που τα Rotten Tomatoes ήταν μόνο 21% ? Που είπαν ότι ήταν μάπα ως προς τα πάντα? Εγώ πέρασα πολύ ωραία!
Και πώς να μην περάσω? Η ταινία αρχίζει με το Παρίσι. Και μισό παρισινό κτήριο να δεις, μπαίνεις στο κλίμα του ρηλάξ!

Συνεχίζει με την είσοδο στο πλάνο της Τζολί, ντυμένης με ένα σούπερ σικ φουστάνι με ένα μπολεράκι από πάνω, μια κορδέλα να υπερίπταται καθώς περπατάει και ψηλοτάκουνες γόβες. Ψηλή, (υπερβολικά) αδύνατη (για τα γούστα μου) απομακρύνεται λυκνιζόμενη στις γόβες της με ασορτί τσαντάκι και μακριά γάντια! Ωραία εικόνα και δικαίως οι αστυνομικοί που την παρακολουθούν αναρωτιούνται τι βρακί φοράει από μέσα.
Σε λίγο η πλοκή μεταφέρεται στη Βενετία. Τώρα τι να πω? Ότι πολλές φορές ονειρεύομαι πως απαλλάσσομαι από όλες τις πέτρες που κουβαλάω στη ζωή μου και εξαφανίζομαι στη Βενετία? Είναι η πόλη που λατρεύω αλλά όχι να ζω μέσα στον ορυμαγδό του πηγαινοερχόμενου πλήθους. Θέλω μια γειτονίτσα, σε ένα απόμερο κανάλι και τις μοναχικές μου βόλτες χωρίς να ακούω κουβέντα γύρω μου. Να μυρίζω τον αποπνικτικό αέρα της λιμνοθάλασσας και να περπατάω ανάμεσα στην ακινησία των καναλιών. Πάλι ξέφυγα από το θέμα.
Τι προσφέρει η ταινία?
Πρώτα από όλα τη Βενετία. Αρκεί.
Δεύτερον, ένα ωραίο δωμάτιο ξενοδοχείου, ένα ωραίο σπίτι, μια αίθουσα χορού, όλα αυτά που σε παρωθούν να ονειρεύεσαι ότι κάποτε μπορεί να τα δεις κι εσύ ο φουκαράς.
Τρίτον, μια πλοκή όχι κακή.
Τέταρτο, κυνηγητά και αποδράσεις, καλοί και κακοί, χρήμα που ρέει.
Πέμπτο, δύο πρωταγωνιστές χωρίς χημεία μεν αλλά αρκούντως λαμπεροί για καθαριότητα σκληρού δίσκου. Ο Ντεπ έχει υιοθετήσει επιτυχώς το στυλ του χιουμοριστικού παιξίματος και η Τζολί το παίζει επιτυχώς μοιραία γυνή. Αξίζει μνείας ότι στην ταινία δεν υπάρχει καμία άλλη γυναίκα! Α ρε Μενεγάκη! Σε κακολογούσαν ότι δε θες στα πλάνα σου νεαρά δροσερά κορίτσια τώρα που περνάν τα χρόνια και για σένα και ψιλογερνάς!
Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο. Μπουγάδιασα επιτυχώς το σκληρό μου δίσκο με το έργο.

    

Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΣΕ ΓΕΥΣΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ

ΑΘΗΝΑΙΟΥ ΒΟΡΒΟΡΥΓΜΟΙ

της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου

εκδόσεις Πατάκη,

Προσωπικά αστέρια  8 στα 10

Θα μπορούσα κάλλιστα να αυτοαποκληθώ "ο Θεός των Καθυστερημένων Πραγμάτων".  Με διαφορά φάσης φι έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Αθήναιου. Μετά από το ντόρο και τον αχό. Αγνοώντας τα περί ντόρου και αχού, το μάτι μου τράβηξε το χαριτωμένο εξώφυλλο και ξεκίνησα την ανάγνωση.
Γοητευτικός χαρακτήρας ο Αθήναιος! Για να πω την αλήθεια θα προτιμούσα το βιβλίο να κυκλοφορούσε ως Αθήναιος και να μην αποκαλυπτόταν η ταυτότητα της συγγραφέως. Αλλά, φαντάζομαι, η αποκάλυψη θα ήταν αποτέλεσμα πολλών συζητήσεων με τα ενδιαφερόμενα μέρη. Τέλος πάντων.
Το βιβλίο ήταν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Καλύτερο από πολλά δημοσιευμένα ιστολόγια γεμάτα εντυπωσιασμούς και εξυπνάδες. Η συγγραφέας φαίνεται ενδιαφέρων και έξυπνος άνθρωπος. Μπερδεύει αποτελεσματικά τη μαγειρική με την ιστορία και τις συνταγές με τα πεπραγμένα του Αθήναιου.
Θα ήθελα να διαβάσω και άλλα κείμενα της αλλά θα προτιμούσα όχι σε βιβλίο αλλά στο ιστολόγιο της. Θα είχε περισσότερο μυστήριο και αναφέρομαι στην ταυτότητα βέβαια.

ΡΕΒΕΓΙΟΝ ΣΤΟ ΧΑΡΑΜΑ

ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ

Σκοπευτήριο Καισαριανής

Το ηθικό δίδαγμα από αυτή την ιστορία του ρεβεγιόν είναι ότι καλύτερα να μένεις σπίτι σου τέτοιες μέρες ή να έχεις φίλους που κάνουν οικιακό ρεβεγιόν και σε καλούν εκεί.
Η συνολική μου εντύπωση από το ιστορικό αυτό μέρος είναι ότι παρακμάζει.
Είχαμε κλείσει τραπέζι για την παραμονή των Χριστουγέννων. Η παρέα μας ήταν μεγάλη.
Δε συζητήσαμε καν για φαγητό, η τιμή ήταν ακριβή.
Η τιμή που μας έδωσαν για τη φιάλη ουίσκι ήταν 180 ευρώ μαζί με τα συναφή. Πολύ ακριβή τιμή, ακόμη και για τέτοια μέρα, δεδομένου ότι το πρόγραμμα κρατούσε μια τετράδα άγνωστων στο ευρύ κοινό τραγουδιστών. Τότε στις μεγάλες πίστες με τα ηχηρά ονόματα πόσα θα έπρεπε να δώσει κάποιος?
Ήταν φυσικό με τέτοιες τιμές το κέντρο να ήταν γεμάτο κατά το 1/3. Το χειρότερο από όλα ήταν ότι όταν καθίσαμε, προνόησε κάποιος από την παρέα να επιβεβαιώσει την τιμή της φιάλης, η οποία, ως δια μαγείας πέταξε στα 200 ευρώ. Ε, όχι! Βάλαμε τις φωνές και βέβαια διακαιωθήκαμε.
Αλλά και πάλι, για το πρόγραμμα που είδαμε, η τιμή των 180 ευρώ ήταν υπέρογκη.
Στις θετικές εντυπώσεις που αποκόμισα ήταν :
1. Οι 3 από τις 4 φωνές που τραγουδούσαν ήταν καλές.
2. Οι θαμώνες δημιούργησαν ένα οικογενειακό κλίμα. Ήμαστε λίγοι. Οι περισσότεροι ήταν νορμάλ άνθρωποι που βγήκαν σαν και μας να κάνουν ρεβεγιόν, οπότε δεν είχαμε επιδείξεις και εξαλλοσύνες.
3. Συγκρατώ και αναφέρω μια γηραιά κυρία συνοδευόμενη μόνο από το σύζυγο. Ήταν γνωστοί οι δυο τους στο κατάστημα και φαίνεται ότι γιόρταζαν κάτι. Η κυρία ανέβηκε ουκ ολίγες φορές στην πίστα και χόρεψε αργά με μισόκλειστα μάτια με το σύζυγο να τη συνοδεύει με παλαμάκια.
4. Ήταν αρκετοί όσοι χόρεψαν στην πίστα αλλά παραδόξως το θέαμα δεν ήταν άσχημο. Θα έλεγα ότι όσοι ανέβηκαν κινήθηκαν όχι από τα ποτάμια του αλκοόλ που έρεαν στις φλέβες τους τόσο, όσο από την ισχυρή επιθυμία τους να ξεδώσουν και να αφιερώσουν το χορό τους σε μια σκέψη, μια κατάσταση, έναν άνθρωπο.
Πάντως η δική μας παρέα ήταν όπως πάντα σημαδούρα του τραπεζιού! Καλά που βρέθηκε ένας στους 12 και σηκώθηκε στην πίστα παρασύροντας τους παχιούς ιστούς αράχνης που είχαμε πιάσει οι υπόλοιποι!
Συμπέρασμα : καλό είναι να προσαρμόζονται τα κέντρα στους χαλεπούς καιρούς, αν θέλουν να δουλεύουν. Την πατήσαμε εμείς αλλά τα παθήματα γίνονται μαθήματα στο μέλλον.